ساقیا آمدن عید مبارک بادت

آن مواعید که دادی نرود از یادت

             که ای جان شیرین وفایت همین بود.

چرا نمی شود زندگی را از ته زندگی کرد؟

چرا؟

می خواهم کودک باشم....

می خواهم نفهمم می خواهم نشنوم....

                                                 چرا هر چه می خواهم ندارم؟....

چرا نمی توانم چیزهایی را که دارم بخواهم؟ من چه دارم

جز یک دنیای خالی یک دنیای نقره ای

تنهای تنها من بدون تو....

چطور این دنیا را دوست داشته باشم؟

                             بخوان باز هم بخوان

تو می فهمی چه می گویم

تنها تو می دانی این صدای خسته همه وجودش

پر بود از شور اشتیاق و احساس

                کاش آن وجود هنوز وجود داشت.....

دلم تنگ است....

                                      کاش بودی کاش...

روحی مشوشم که شبی بی خبر ز خويش

در دامن سکوت به تلخی گريستم

نالان ز کرده ها و پشيمان ز گفته ها

ديدم که لايق تو و عشق تو نيستم........

اگر تنها ترين تنها شوم

                             باز خدا هست

                                               او جانشين همه نداشتن هاست

                                 نفرين و آفرين های بی ثمر هست

اگر تمام خلق گرگهای گرسنه شوند و از آسمان هول وکينه ببارد

                            تو مهربان جاودان آسيب ناپذير من هستی

ای پناهگاه ابدی

                                تو می توانی جانشين همه بی پناهيها شوی.

من از اين فاصله فاصله ها دلگيرم

بی تو اينجا چه غريبانه شبی می ميرم

دل من با همه آدمکهايی که به دنبال تواند

قهر می گردد و من با خود خود درگيرم

دير ساليست که می خواهم از اينجا بروم

ولی انگار که با قلب زمان زنجيرم

مثل اين است که من با همه هق هق خود

روی سجاده احساس تو جان می گيرم

ساعت گريه و غم نمی خوابد و من...

در الفبای زمان خسته از اين تقديرم

تو چه سان می گذری غافل از اندوه درونم

بی من از کوچه گذر کردی و رفتی

قطره ای اشک درخشید به چشمان سیاهم

با خم کوچه به دنبال تو لغزید نگاهم

تو ندیدی؟!

نگهت هیچ نیفتاد به راهی که گذشتی؟

چون در خانه ببستم دگر از پای نشستم

گوئیا زلزله آمد، گوئیا خانه فرو ریخت سر من

بی تو من در همه شهر غریبم

بی تو کس نشنود از این دل بشکسته صدایی

بر نیاید دگر از مرغک پر بسته نوایی

تو همه بود و نبودی، تو همه شعر و سرودی

چه گریزی ز بر من که ز کویت نگریزم

گر بمیرم ز غم دل ، بی تو هرگز نستیزم

من و یک لحظه جدایی

نتوانم، نتوانم

بی تو من زنده نمانم، بی تو من زنده نمانم.

بنشینم و از عشق سرودی بسرایم

آنگاه چو مرغان سبک بال

پر گیرم از این بام و بسوی تو بیایم

   راه دوری است و

                                   پایی خسته

                تیرگی هست و چراغی مرده

می کنم تنها از جاده عبور

                                             دور ماندند ز من آدمها

سایه ای از سر دیوار گذشت

      غمی افزون مرا بر غم ها

      فکر تاریکی و این ویرانی

                                               بی خبر آمد تا با دل من

                                               قصه ها ساز کند پنهانی

نیست رنگی که بگوید با من

               اندکی صبر سحر نزدیک است 

                                  هر دم این بانگ بر آرم از دل

  وای این شب چقدر تاریک است؟

               خندهای کو که به دل انگیزم

                     قطرهای کو که به دریا ریزم

صخرهای کو که به آن آویزم

                      مثل این است که شب نمناک است

                                                           دیگران را هم

غم هست به دل

                                  غم من لیک غمی غمناک است.

دیدم که همان عاشق معشوقه پرستم

یک لحظه به یاد تو در آن کوچه نشستم

دیدم که ز سر تا به قدم شوق و امیدم

هر چند گل از خرمن عشق تو نچیدم

آن شور جوانی نرود لحظه ای از یاد

ای راحت جان و دل من خانه ات آباد

با یاد رخت این دل افسرده شود شاد

هرگز نشود مهر تو ای شوخ فراموش

کی آتش عشق تو شود یکسره خاموش

هر جا که نشستم سخن از عشق تو گفتم

با اشک جگر سوز دل سخت تو سفتم

خاک ره این کوچه به خار مژه رفتم

دل می تپد از شوق که امروز کجایی

شاید که دگر باره از این کوچه بیایی

تا اسیر غصه ی فردا نبود

کاش بودی تا برای قلب من

زندگی این گونه بی معنا نبود

کاش بودی تا فقط باور کنی

بعد تو این زندگی زیبا نبود