همه با آینه گفتم که خموشانه مرا می پائید

گفتم ای آینه با من تو بگو

چه کسی بال خیالم را چید؟

چه کسی صندوق جادوئی اندیشه ی من غارت کرد؟

چه کسی خرمن رویایی گل های مرا داد به باد؟

سر انگشت بر آینه نهادم پرسان:

چه کسی آخر چه کسی کشت مرا؟

که نه دستی به مدد از سوی یاری برخواست

نه کسی را خبری شد نه هیاهویی در شهر افتاد

آینه

اشک بر دیده به تاریکی آغاز غروب

بی صدا بر دلم انگشت نهاد:

                         چه کسی کشت مرا؟

               سلام خدمت تمام دوستای گلم که به من سر میزنند راستش یک سری از دوستان فکر می کنند این اشعاری که می نویسم مال خودمه اما باید بگم این اشعار هیچ کدام مال من نیست و من اشعار شاعران بزرگ معاصر را در وبلاگم می گذارم تا شما هم مثل من از خوندن آن لذت ببرید امیدوارم من به خاطر تاخیر در گفتن این مطلب ببخشیید

ممنون که به من سر می زنید

می شناسی تو مرا ؟......

من همان کودک بازیگوشم .....

که شبی از شبها ......

نرم و آهسته چنان سایه باغ .....

گل زیبای تو را دزدیدم ......

ناله ها سر کردی .....

تا پشیمان شوم و بر گردم ....

گل زیبای تو را پس بدهم .....

من به آن ناله تو خندیدم .....

پشت پر چین غروب ....

گل زیبا افسرد ......

و شنیدم من از آن رهگذر پیر که گفت :

" بلبلی گوشه یک باغچه مرد "

و من از عشق نفهمیدم هیچ ......

                                          سالها می گذرد .....

رفت اول به رقیبان پرداخت

اشک من دید و کنارم ننشست

دل تنگم به نگاهی ننواخت

دلم از سرزنش عقل شکست

جانم از وسوسه شرم گداخت

باز هم در غم او خواهم سوخت

باز هم با غم او خواهم ساخت

گله از دوست ندارم هرگز

شادم از اینکه مرا دید و شناخت.

آبی تر از آنم که بيرنگ بميرم

شيشه نبودم که با سنگ بميرم

من آمده ام تا مرز رسيدن

همراه تو فرسنگ به فرسنگ بميرم

تقصير کسی نيست که اينگونه غريبم

شايد که خدا خواست که دلتنگ بميرم

اگر ماه بودم، به هر کجا بودی                          سراغ تو را از خدا می گرفتم

و گر سنگ بودم به هر جا که بودي،                 سر رهگذار تو جا می گرفتم

                                اگر ماه بودی- به صد ناز- شايد

                                شبی بر لب بام من می نشستی

                               اگر سنگ بودی به هر جا که بودم

                               مرا می شکستي، مرا می شکستی

نمی خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت

                             ولی بسیار مشتاقم

که از خاک گلویم سوتکی سازد

گلویم سوتکی باشد

به دست کودک گستاخ و بازیگوش

                                              و او

                                   یکریز و پی در پی

دم خویش را بر گلویم      

سخت بیفشارد

و خواب خفتگان را آشفته تر سازد

بدین سان بشکند در من

                             سکوت مر گبارم را.