با همه بي سر و ساماني ام

باز به دنبال پريشاني ام

طاقت فرسودگي ام هيچ نيست

در پي ويران شدن آني ام

آمده ام بلکه نگاهم کني

عاشق آن لحظه ي طوفاني ام

دلخوش گرماي کسي نيستم

آمده ام تا تو بسوزاني ام

آمده ام با عطش سالها

تا تو کمي عشق بنوشاني ام

ماهي برگشته ز دريا شدم

تا که بگيري و بميراني ام

خوبترين حادثه مي دانمت

خوبترين حادثه مي داني ام؟

حرف بزن ابر مرا باز کن

تشنه يک صحبت طولاني ام

ها......... به کجا مي کشيم خوب من

ها.............. نکشاني به پشيماني ام....

ای رفته ز دل رفته ز بر رفته ز خاطر

بر من منگر تاب نگاه تو ندارم

بر من منگر ز آنکه بجز تلخی و اندوه

در خاطر از آن چشم سیاه تو ندارم ....

ای رفته ز دل راست بگو بهر چه امشب

با خاطره ها آمده ای باز به سویم

گر آمدی از پی آن دلبر دلخواه

من نیستم او .... او رفته و من سایه اویم

من نیستم او آخر این دل من سنگ سنگ است

او در دل سودا زده از عشق شرر داشت

او با همه کس در همه جا با همه احوال

سودای تو را ای بت بی مهر به سر داشت

بر من منگر تاب نگاه تو ندارم .....

آنکس که تو می خواهیش از من به خدا رفت ....!

                                              میرسد روزی که فریاد وفا را سر کنی

                                             میرسد روزی که احساس مرا باور کنی

                                             میرسد روزی که نادم باشی از رفتار خود

                                              خاطرات رفته ام را مو به مو از بر کنی

                                             میرسد روزی که تنها ماند از من یادگار

                                           نامه های کهنه ای را که به اشکت تر کنی

                                             میرسد روزی که در صحرای بی کسی

                                            بوته های وحشی گل را ز غم پر پر کنی

                                           میرسد روزی که صبرت سر شود در پای من

                                               آن زمان احساس امروز مرا باور کنی